فصل ۱ — آغاز

باران بی‌وقفه می‌بارید، انگار آسمان هم می‌دانست که امشب چیزی قرار است تمام شود. پنجره را باز کردم و بوی خاک نم‌خورده تا مغز استخوانم نشست.

او آن‌جا ایستاده بود، درست همان‌جا که همیشه می‌ایستاد. اما این‌بار چیزی در نگاهش بود که تا آن روز ندیده بودم.

«چرا نرفتی؟» صدایم می‌لرزید. لبخند زد، همان لبخندی که هزار بار در خواب دیده بودم.

خیابان‌های تهران در آن ساعت شب خالی بودند. فقط صدای قدم‌های ما بود و نور زرد چراغ‌های خیابان که روی آسفالت خیس منعکس می‌شد.

بعضی خداحافظی‌ها حرف نمی‌خواهند، فقط سکوت می‌خواهند و یک نگاه طولانی که تا آخر عمر یادت بماند.

کتاب را بست، بلند شد و بدون این‌که برگردد رفت. من ماندم و صفحه‌ای که هرگز تمام نمی‌شد.

باران بی‌وقفه می‌بارید، انگار آسمان هم می‌دانست که امشب چیزی قرار است تمام شود. پنجره را باز کردم و بوی خاک نم‌خورده تا مغز استخوانم نشست.

او آن‌جا ایستاده بود، درست همان‌جا که همیشه می‌ایستاد. اما این‌بار چیزی در نگاهش بود که تا آن روز ندیده بودم.